Elif Yakın

Bir konuşma sırasında sadece sözcüklerin anlamını takip etmek kolaydır; ama bazen kelimelerin ardındaki nefesi, o anın hızını, karşıdakinin içinde bulunduğu koşulları fark etmek daha derin bir dinleyiş gerektirir. Sözler sakin bir akışla dökülebilir, ya da telaşla, hatta yorulmuş bir sesle söylenebilir; her haliyle önemli olan, sadece ne söylendiğine değil, o anın dünyasına da kulak vermektir. Böylece iletişim, yalnızca bilgi alışverişi olmaktan çıkar; karşılıklı bir anlayışa, bir birlikte var oluşa dönüşür. Ancak bu farkındalığı yakalamak bazen mümkün olmayabilir, çünkü herkesin zamanı ve enerjisi farklıdır, bazen sadece kelimelerin peşinden gitmek en iyisidir. İşte o anlarda bile, karşıdakinin hızını ve halini gözlemlemek, sessiz bir saygı ve merakla yaklaşmak, konuşmanın yükünü hafifletir.