İnci Günay

Güne başlarken içimde beliren taze canlılık, günün ilerleyen saatlerinde yavaşça değişiyor; enerjim düşerken, bedenim ve zihnim dinlenmeye ihtiyaç duyuyor. Bu değişim, bir günün farklı anlarının birbirine dokunan parçaları gibi; biri olmadan diğeri anlamını yitirebilir. Her sabah hissettiğim bu başlangıç coşkusu, akşam geldiğinde yerini dinginliğe bırakıyor. Günün sonunda, yorgunluk sadece bir sona işaret etmiyor; aynı zamanda biriken deneyimlerin, öğrenilenlerin ve yaşananların sessiz bir karşılığı. Böylece, her yeni gün yeni bir döngü, her bitiş de yeni bir başlangıç oluyor.