Sıla Ulucamkıran

Bir tencerenin hafifçe fokurdaması, mutfakta zamana dair bir işaret gibidir; bazen bu ses, sabırsız bir bekleyişin habercisi olur, bazen de sakin bir anın içine karışan küçük bir huzur. Aynı kokunun, kimi zaman tozlu raflardan gelen eski bir anıyı uyandırması, kimi zaman yeni bir başlangıcın habercisi olması gibi; bir ses ya da koku, hem sabırsızlığı hem de sükuneti içinde barındırabilir. Böyle anlarda, ne beklemek ne de anı ertelemek tamamen mümkün olur; sadece orada olmak, olanı fark etmek yeterlidir.