Ceyda Özaslan

Bir sofranın sessizliğinde, orada bulunanların hikayesi saklıdır; kelimelerle kurulan bir köprüye ihtiyaç duyar her bir tabak. Aynı sofraya oturanlar, farklı dünyalardan gelip bir araya gelse de, aralarındaki mesafeyi ancak paylaşılan sözler, duyulan sesler kısaltır. Sessiz bir akışta alışkanlıklar kalabilir, ama konuşmak, o alışkanlıkların anlamını açığa çıkarır; anlama ve anlaşılma, aralarındaki ince çizgiyi oluşturur. Böylece her evin sofrası, orada yaşayanların kendi dünyasını yeniden keşfetmesine izin verir.